Loading

साना कविता/ दुर्गालाल श्रेष्ठ

घरमूली

भेट्न भनी उसकोमा जान्छु

पुग्छु त्यहाँ तर ऊ हुन्न

मान्छे छन् तर घरमा

घर नै छैन कि झैँ कस्तो शून्य

ऊ नहुँदाको यो क्षण सहसा

बुझ्छु म उसको कति मूल्य

ऊ त अहो  यो घरकै रै'छ

औँठीबीचको मणितुल्य

 

देख्दैछु

देख्छु चरा उड्दै छ संवेग

खोला कुद्दै छ

तृणतक आफ्नो सङ्घर्षैमा

अविरल जुट्दै छ

जति सुनामी हुँडुली आओस्

जति गरोस् संहार

संसार त झन् नित्य नवल भै

उठ्दै-उठ्दै छ

चिता बोल्छ

भन्छ चिता, "जो विधिवत् मर्छ

उसको हूँ म निवास

किन्तु म धेरै मुर्दा देख्छु

फेरिरहेको श्वास

जानाजान अकालै मर्ने

यी हुन् प्रेताकार

जीवित क्यै छ त यिनको ज्यूमा

केवल छ अहंकार"

 

प्रार्थना

आँखा खुल्नासाथ म देख्छु

कति सुन्दर संसार

श्रद्धानत भै अर्पण गर्छु

ईश्वरप्रति आभार

ईश्वरसँग मन पुग्दछ माग्न

थाहै हुन्न किन-

'सुख दिन नसके पनि जगलाई

नपरोस् दुःख दिन'

[साभार: मधुपर्क]

Segments: 

Comments