Loading

पुतली / लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा

म रङ्गीचङ्गी छु वसन्त छोरी ।

म जन्मिएँ कोकिलले कर्राई ।।

झुसिल्किराको सपना सिँगारी ।

दिए पखेटा प्रभुले मलाई ।।१।।

 

म हूँ पहीली बुझ पङ्खदार ।

वसन्तको फूल लिँदी सिँगार ।।

कता कताको सुकुमार सार ।

फुलेर उठ्दो क्षणको विचार ।।२।।

 

आकाश जस्तो सुनसान चित्त ।

हुँदा फुरी भाव नयाँ विचित्र ।।

इन्द्रनी जस्तो रंगरुप पाई ।

उचालिए झै म उडें रमाई ।।३।।

 

म बीउ झै ली सपना सुतेथें ।

झरी र छाया अनि घामभित्र ।।

क्यै कुत्कुतीले बुझ पङ्खदार ।

बनी उडें क्या कलिली विचित्र ।।४।।

 

सिँगारिएका कति रङ्ग जाति ।

धुलो सुनौला दुइ पङ्खमाथि ।।

हालै बनाएर परी मलाई ।

वसन्तको बाग दिए बनाई ।।५।।

 

ठिटी म सानी अनि रूपखानी ।

हूँ र्स्वर्गकी एक परी बयानी ।।

बुन्छन् पखेटा प्रभुले मलाई ।

तरङ्गको तान लिई रँगाई ।।६।।

 

बनी हलूका सुख झैं सलक्क ।

म नाच्छु फुर्फुर्र घुमी फरक्क ।।

जहाँ म जाने मन गर्छु फिर्छु

फुका हँसीली रसिली विचर्छु।७।।

 

चुसेर मीठा रस फूलमाथि ।

गमक्क भै मस्त बसेर जाति ।।

म बन्छु ध्यानी सुखको वसन्ती ।

न छोप्न खोजे तर यत्ति बिन्ति ।।८।।

 

सुरुक्क पारी रस फूलबाट ।

चुसेर मीठो अति मस्तसाथ ।।

छोपी अँगालोसित पङ्खद्धारा ।

म देख्छु सातौं सब र्स्वर्ग प्यारा ।।९।।

 

पिलिक्क पारिकन चट्ट आँखा ।

काला उज्याला कतिका चनाखा ।।

म हेर्छु छन् फूल कहाँ उज्याला ।

भनेर आफ्ना रसदार प्याला ।।१०।।

 

बसेर प्यूँदो रस थोर बेर ।

मजा अनौठोसँग मस्त हेर ।।

मर् इशको जो रस बासवाला ।

चाखिरहेको छु चुमेर प्याला ।।११।।

 

अरू उडेको सुखमा हलुका ।

अरू रमेको रसभित्र नीका ।।

देखेर आफै पुतली बनेर ।

नाचें दिलैमा सुख मिल्छ हेर ।।१२।।

 

सौर्न्दर्यको रूप भजेर रङ्गी ।

त्यहाँ हुने जो रस चुस्नु सङ्गी ।।

त्यही सबै र्स्वर्ग भनेर जान ।

मिल्ला त्यहा इश्वर गन्ध पान ।।१३।।

 

झुसिल्किराको सपना सिँगारी ।

दिए पखेटा प्रभुले फिजारी ।।

म डुल्छु सारा वन खेत बारी ।

बनेर आँखाकन रूप भारी ।।१४।।

 

छ शक्ति क्या हेर विचित्र नानी ।

चोली रँगीलो लिनकी म ध्यानी ।।

झुसिल्किरा तुच्छ खराबबाट ।

जन्में म कस्तो रँग-रूपसाथ ।।१५।।

 

बसेर यौटै मनभित्र ध्यान ।

गरेर सारा मनलाइ तान ।।

बदलिन्छ चोला रँग मिल्छ राम्रो ।

देखिन्छ त्योर् इश्वर हेर हाम्रो ।।१६।।

 

पाइन्छ मीठा रस चट्ट प्यूँन ।

पुगिन्छ क्या र्स्वर्ग वसन्त ज्यूँन ।।

जहाँ छ राम्रो उसतर्फउड्न ।

लिई पखेटा फुर्रुर्रुर हिँड्न ।।१७।।

Segments: 

Comments