Loading

Poem

एउटा तीब्र बिहान / ईश्वरबल्लभ

ती तीब्र उज्याला परिवेशहरू
पग्लिन्छन् रेखाहरू भएर, कि शून्य झैँ स्थिर हुन्छन्
तर पनि पग्लिनु स्थिर हुनु होइन,
पानी हुनु हो ।
परिवेश पग्लिँदा नदी हुनु हो ।
त्यसैले, बिहानदेखिन् झरेर बेलुकीसम्म
जस्तै शिखरदेखिन् तल औलसम्म,
भिज्दै पनि
हराउँदै पनि, ती उज्याला आतंकहरू
आतंकरेखा भने, केही भन्नु हुँदैन
आतंक साँझ हुनु हो
घाम हुनु हो-
पश्चिममा अल्झिरहेका ती साँझहरू
तरल हुन्छन् तीर भएर
हरेक पाइलासितै पाइला सार्दै
हरेक आघातसितै ओर्लिँदै तल
परेको तीब्र रातो बिहानजस्तो ।

Author: 
Segments: 

स्वप्नहरू / ईश्वरबल्लभ

त्यसो त एउटा स्वप्नजस्तो
रङ्गी-विरङ्गी
अनेकौं विम्बहरू
कति परीहरू उड्छन्,

Author: 
Segments: 

मेरिजुआनाको लत / ईश्वरबल्लभ

पानी रोकिदिएकै हो
तलाउले, दहले कि पोखरीले
आखिर सागर पुग्नु भनेको त हो त्यसैले
बादल भएकै हो
शिखरमा परेका साँझ र सखारका किरणहरूसित
पानीले भिजेकै हो
शीतमा थोपा-थोपा परिणत भएकै हो
यस यात्रादेखिन्
उस यात्रासम्म
यहादेखिन् पर दूरन्तसम्म
सबै दिगन्तहरूसम्म, सबै सिमानाहरूसम्म
पुग्ने र जाने इच्छाहरू र क्षितिजमा वास बस्ने इच्छाहरूसम्म ।

Author: 
Segments: 

तिमी / पवन चाम्लिङ 'किरण'

- पवन चाम्लिङ 'किरण' तिम्रो दु:ख मलाई लाग्छ मुटु मेरै दुखे जस्तो, तिम्रो आँसु मलाई लाग्छ मेरै आँसु बहे जस्तो । यति धेरै लाग्छ मलाई तिम्रो माया कस्तो, तिमीलाई भोगेको मैले मेरै जीवन जस्तो ।
Segments: 

आत्महत्या

- खड्गबहादुर कौशिक

मैले मनपराएको कोट
पसलमै झुण्डिरहेछ,
लाग्छ-
यसले त पहिरने मान्छे नपाएर
आत्महत्या गरिरहेछ ।

(असम)

Segments: 

शहर

- मोहन ठकुरी

गति छ तर रङ्गहीन छ जीवन
एकान्त मासेर / बसाएको
हल्लाहरूका यो बस्तीमा,
अपरिचयको पर्खाल उभाएको छु
मेरा घर वरिपरि
निर्मल मित्रतालाई / ढोकामा
लेखिकिएको छु: 'प्रवेश निषेध' ।

Author: 
Segments: 

खाली पन्ना

- असीत राई

खाली पन्ना
तिम्रो नाङ्गो छाती शब्दहरूले सिँगार्न सकिनँ
अक्षर र वाक्यको माला पहिर्याउन सकिनँ
मेरो जीवनको बोझ त्यहाँ उतार्न सकिनँ
तिम्रो कोमल छाती रक्ताम्य बनाएर

Author: 
Segments: 

जनता

- भविलाल लामिछाने

लुगा-फाटा, अन्न-पानीको भाउ बढ्दा
सपना खान्छन्, सपना ओढ्छन्
सपनासँगै सुत्छन्
जसलाई अघि अघि लगाई
बन्छन् मुलुक विजेता
गणतन्त्रको शब्दकोशमा
तिनैलाई भनिन्छ जनता ।
(असम)

Segments: 

समय

- बिन्द्या सुब्बा

तिमी उदास रहन्थ्यौ
म बालुवाको घर बनाउँथेँ
मनका फूलहरूले
फूलबारी सजाउँथेँ
जीवनको हात समाएर
जस्तै भएपनि दु:ख गर्थेँ
अचेल तिमी साह्रै खुसी छौ
असाध्य व्यस्त रहन्छौ

Author: 
Segments: 

सत्य

- प्रवीण राई जुमेली

ढुङ्गाहरू हुनु मात्र एउटा सत्य हो यहाँ
कठोरता ढुङ्गाभित्र पसेको हुनु अर्को सत्य हो ।
सत्य हो बरका दानाहरू चराले खानु पनि ।
पुन: चराको बिस्टाबाट झरेर कुट्मेरोको टोड्काभित्र

Segments: 

Pages

Comments

Subscribe to Poem