Poem

Nepali Poetry Poem नेपाली कविता

दन्त्यकथा / गोपालप्रसाद रिमाल

दन्त्यकथाकी राजकुमारी र एक गरीब !
कसरी तिनका ठूला लाम्चिला आँखाहरु
एक जोडी ताराझैं माथिबाट तल झरे
र त्यो गरीबको हृदयमा स्वर्गीय जलन सल्काइदिए ?
फेरि कसरी हिलोको कमलमा परेका
दुई थोपा शीतजस्ता गरीबका आँखामा
स्वर्गले आफ्नो छाया देख्यो ?
ताज्जुबको कुरा छ,
तर यो मीठो कुरा दिन
दन्त्यकथा कन्जुसी गर्दछ
दन्त्यकथा खालि यत्ति भन्छ:
उनीहरुको प्रेम पर्‍यो !
हो, पानी झैं पर्‍यो होला
अनि आगो झैं बल्यो होला ।
राजपथको छोटो हेराहेरमा
मर्यादाशीला राजकुमारीको हेराइ, चलाइबाट तेरो भोक मेट्न
जलन सेलाउने के कुरा पाउँछस् र तँ

Segments

मृत्यु / गोपालप्रसाद रिमाल

पानीको छलबलमा
छरिइरहेको घामझैँ
हरियोमाथि फुलहरु तार्किएझैं खेलिरहेका थिए हावामा ।
तिनीहरुको चञ्चल छाया
मृत्युको कालो हाँसोजस्तो थियो—
त्यो दृश्य नै यही भन्दथ्यो ।
दुई दिनपछि
घाममा हाँसिरहेका ती फूलहरु
छायामा निदाउरिँदै सुक्दै गए ।

Segments

.... प्रति / गोपालप्रसाद रिमाल

ओ युवती, ओ रुपवती,

तिमीसित मेरो घामपानीजस्तो मिलन भयो ,

तिमीलाई सम्झना होला –

हामी बादलजस्तै गुटुमुटु पनि भएका छौँ;

त्यो बादलमा इन्द्रधनु पर्यो ,

झरी लाग्यो, हुरी आयो,

अनि हामी अकासस्तै सङ्ला पनि भयौंँ,

तिम्रो गहिराइमा, तिम्रो गम्भीरतामा, ओ सुन्दरी,

मेरो उत्ताउलो उचाइ हराएको छ,

हामी रोएका छाँैं, हामी हाँसेका छौंँ,

तर आजको होशले ती सब कुरालाई

खल्लो तुल्याइरहेछ,

त्यो जोशमा यो होश हुनुपर्ने,

मैले ‘म तिमीलाई गर्भाधान गरिरहेछु’ भन्न सक्नुपर्ने ।

 

ओ युवती, ओ रुपवती,

Segments

मानिसको पयर / ईश्वरबल्लभ

आकाश मात्रै नहेर
धरती पनि हेर्नुपर्छ
धरतीले मानिसलाई सारै माया गर्छ
जति नै तारा आकाशमा छन्
त्यति नै थोपा यहाँ पानी पर्छ,
त्यति नै बिरुवा यहाँ सर्छ
क्षितिज जतिजति टाढिंदै जान्छ
पाइला त्यति त्यति नै यहाँ सर्छ
कहीँ बत्ती बल्दै बल्दै जान्छ,
कहीँ बत्ती निभ्दै निभ्दै जान्छ
तर पयर मानिसको सर्दै सर्दै जान्छ ।

Author
Segments

एउटा तीब्र बिहान / ईश्वरबल्लभ

ती तीब्र उज्याला परिवेशहरू
पग्लिन्छन् रेखाहरू भएर, कि शून्य झैँ स्थिर हुन्छन्
तर पनि पग्लिनु स्थिर हुनु होइन,
पानी हुनु हो ।
परिवेश पग्लिँदा नदी हुनु हो ।
त्यसैले, बिहानदेखिन् झरेर बेलुकीसम्म
जस्तै शिखरदेखिन् तल औलसम्म,
भिज्दै पनि
हराउँदै पनि, ती उज्याला आतंकहरू
आतंकरेखा भने, केही भन्नु हुँदैन
आतंक साँझ हुनु हो
घाम हुनु हो-
पश्चिममा अल्झिरहेका ती साँझहरू
तरल हुन्छन् तीर भएर
हरेक पाइलासितै पाइला सार्दै
हरेक आघातसितै ओर्लिँदै तल
परेको तीब्र रातो बिहानजस्तो ।

Author
Segments

मेरिजुआनाको लत / ईश्वरबल्लभ

पानी रोकिदिएकै हो
तलाउले, दहले कि पोखरीले
आखिर सागर पुग्नु भनेको त हो त्यसैले
बादल भएकै हो
शिखरमा परेका साँझ र सखारका किरणहरूसित
पानीले भिजेकै हो
शीतमा थोपा-थोपा परिणत भएकै हो
यस यात्रादेखिन्
उस यात्रासम्म
यहादेखिन् पर दूरन्तसम्म
सबै दिगन्तहरूसम्म, सबै सिमानाहरूसम्म
पुग्ने र जाने इच्छाहरू र क्षितिजमा वास बस्ने इच्छाहरूसम्म ।

Author
Segments

तिमी / पवन चाम्लिङ 'किरण'

- पवन चाम्लिङ 'किरण' तिम्रो दु:ख मलाई लाग्छ मुटु मेरै दुखे जस्तो, तिम्रो आँसु मलाई लाग्छ मेरै आँसु बहे जस्तो । यति धेरै लाग्छ मलाई तिम्रो माया कस्तो, तिमीलाई भोगेको मैले मेरै जीवन जस्तो ।
Segments

शहर

- मोहन ठकुरी

गति छ तर रङ्गहीन छ जीवन
एकान्त मासेर / बसाएको
हल्लाहरूका यो बस्तीमा,
अपरिचयको पर्खाल उभाएको छु
मेरा घर वरिपरि
निर्मल मित्रतालाई / ढोकामा
लेखिकिएको छु: 'प्रवेश निषेध' ।

Author
Segments